Το τραπεζάκι (για τον Νονό μου)

Και να μαι απόψε εδώ με ένα κόμπο στο στομάχι και ένα σφύξιμο στην καρδιά να προσπαθώ να γράψω δυο λόγια για το νονό μου τον Δαμιανό. Μέρες τώρα σκεφτόμουν να του αφιερώσω ένα αρθράκι μιας και οι μέρες του Πάσχα που πλησιάζουν για τα καλά είναι μέρες που οι νονοί και οι νονές έχουν την τιμητική τους. Με πρόλαβαν όμως τα γεγονότα.

Ο Δαμιανός με τον πατέρα μου ήταν πολύ φίλοι από νεαροί, όταν ακόμη ζούσαν στην Άρτα και βόλταραν στο ποτάμι και το φράγμα, στην Κορωνησία και στους Χαλκιάδες. Ο Δαμιανός παρέμεινε στην Άρτα και παρ’ όλο που ο πατέρας μου μετακόμισε μόνιμα στην Αθήνα δεν έχαναν ποτέ την ευκαιρία να βρίσκονται και να πίνουν τα ουζάκια τους και τα τσιπουράκια τους.

Αγαπιόταν πολύ αυτοί οι δύο. Το κατάλαβα περισσότερο μετά το θάνατο του πατέρα μου. Ο νονός μου ,που πάντα ήταν ένας εξαιρετικός νονός και που η απόσταση ποτέ δεν τον εμπόδισε από το να μας δείχνει πόσο μας σκέφτεται, όρθωσε το ανάστημα του και έκανε ότι μπορούσε ώστε να μη νιώσουμε μόνες μας εγώ, η μητέρα μου και η αδερφή μου.

Στις μεγάλες μου στιγμές ήταν πάντα εκεί μ’ένα χαμόγελο και ένα γλυκό λόγο. Όταν πήρα το πτυχίο μου είχε έρθει για 4-5 ώρες από την Άρτα στην Αθήνα με το λεωφορείο μόνο και μόνο για να με καμαρώσει και να μου δώσει μερικά κοκκινα λουλούδια τυλιγμένα σ’ένα αλουμινόχαρτο.

Όταν παντρεύτηκα στην Κρήτη με συνόδευεσαι στην εκκλησία και σιγοψιθύρισε στον άντρα μου ” να την αγαπάς” λίγο πριν αφήσει το χέρι μου μέσα στο χέρι του Γιώργου.

Έκανε ακριβώς αυτό που θα έκανε και ο φίλος του. Αυτό που θα έκανε και ο πατέρας μου.

Και τώρα εγώ είμαι εδώ – 774km μακριά να μην μπορώ να φτάσω εκεί που τόσο θα ήθελα να είμαι. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τον θυμηθώ, να σκεφτώ την ευγενική του φυσιογνωμία, να γράψω αυτά τα λίγα λόγια γι’ αυτόν κι έπειτα να χαμογελάσω.

Αυτό το Πάσχα θα είναι το πρώτο που θα με βρει χωρίς νονό. Είμαι σίγουρη όμως πως ο ίδιος θα είναι πολύ χαρούμενος.

Ο πατέρας μου σίγουρα απόψε θα τον περιμένει σ’ενα στρογγυλό τραπεζάκι με το τσιγάρο του στο χέρι και το χαμόγελο στα χείλη για να πιουν μαζί ακόμη ένα τσιπουράκι. Ένα στογγυλό τραπεζάκι έμεινε μονάχο και κάπου μακριά ένα άλλο γέμισε ξανά από κουβέντες και γέλια αδερφικά.

Οι άνθρωποι χάνονται όταν τους ξεχνούμε. Εύχομαι εκεί που βρίσκεστε να έχει πάντα λιακάδα…

 

Featured image by KRiemer (by pixabay)

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here