Το δώρο

Η Ιωάννα περνάει την πόρτα του σχολείου με καμάρι και μου δίνει το δώρο μου για τη γιορτή της μητέρας με μεγάλη υπερηφάνεια.

Ακόλουθουν αγκαλιές, φιλιά, συζήτηση για το που θα στολίσουμε το δώρο της και κάπου εκεί ανάμεσα στις κουβέντες και τα χαχανιτά γυρίζει με σοβαρότητα και μου λέει :

«Ξέρεις μαμά κάποια παιδιά δεν πρόσεξαν πολύ τα λουλούδια και τα έσπασαν. Ευτυχώς βέβαια που δεν έσπασαν και τα μπουκάλια γιατί θα είχαμε δράματα… Ο Βαγγέλης μου είπε ότι αν έσπαγε το μπουκάλι δεν θα είχε κανένα δώρο να πάει στη μαμά του και ξέρεις κάτι μαμά; Του είπα να μην αγχώνεται και να μην στενοχωριέται. Ακόμα και αν δεν πάει κανένα δωρο στη μαμά του, το μεγαλύτερο δώρο γι’ αυτήν είναι αυτός ο ίδιος. Έτσι δεν είναι μαμά; Για κάθε μαμά το πιο πολύτιμο δώρο δεν είναι το παιδάκι της;»

Παύση.

Έτσι είναι μωρε Ιωαννάκι, ψιθύριζω … και της κρατώ το χεράκι λίγο πιο σφιχτά και της δίνω ένα πεταχτό φιλί στην μυτούλα για να κρύψω την συγκίνησή μου και συνεχίζουμε τον δρόμο για το σπίτι.

Και ξέρεις κάτι;

Όταν τα παιδιά νιώθουν σαν δώρα, οι γονείς είναι οι πλουσιότεροι άνθρωποι στη γη.

Χρόνια πολλά μαμάδες! Χρόνια πολλά γονείς!

Τη μαμά μου με χαρά
ξεκινώ να ζωγραφίσω
όμως κάτι με κρατά
δίσταζα να ξεκινήσω.
Πώς να κάνω τα μαλλιά
σαν λιβάδι ανθισμένο
τη γλυκιά της τη ματιά
πέλαγο γαληνεμένο.
Κάστρου πόρτες έχει χέρια 
που τους δράκους σταματάνε
μέλι, μέλισσας τα χείλια
με γλυκόλογα μιλάνε.
Στου χαρτιού τη μέση απλώνω
μια πολύχρωμη καρδούλα,
όπως ξέρω μέσα γράφω
“Σ’αγαπώ πολύ μανούλα”.

Αυτό το γλυκό ποιήματακι διάλεξε η υπέροχη δασκάλα των παιδιών να συνοδεύει το ζωγραφισμένο μπουκάλι με το τριαντάφυλλο.

Το δώρο, από τα δώρα μας, για τη γιορτή της μητέρας …

Featured image on pixabay and foto by tomarikaki

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here