Ένα δόντι και η χαρά

Τον τελευταίο καιρό που οι μέρες μου είναι πιο σκοτεινές και τα χαμόγελά μου πιο λίγα συνέβη κάτι απροσδόκητο.

Ένα δόντι!

Θα μου πεις τι απροσδόκητο μπορεί να κρύβεται σ’ ένα δόντι.

Eίναι πρωί. Η Ιωάννα ετοιμάζεται να πάει στο σχολείο. Εγώ της φτιάχνω πρωινό.

Ξαφνικά έρχεται και με ρωτάει:

– Mαμά μου κουνάει το δόντι;

Tης λέω σχετικά βαριεστημένα (γιατί το ίδιο πράγμα μου το έχει ρωτήσει τον τελευταίο καιρό τουλάχιστον άλλες 47 φορές και γιατί ειμαι κουρασμένη και γιατί η μέρα δεν είναι καλή) να έρθει κοντά για να το δω.

Και ωωωω!!!!

Το δόντι ΟΝΤΩΣ κουνούσε.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή η Ιωάννα άρχιζει να χοροπηδάει στο σαλόνι. Τραγουδάει ένα αυτοσχέδιο τραγούδι για τα δόντια και χορεύει με τα χέρια της στον αέρα.

Την χαζεύω.

Ξέρεις τι σπουδαίο πράγμα είναι για ένα παιδί να κουνάει το πρώτο του δόντι;

Έχεις συνειδητοποιήσει ποτέ με τι απλά πράγματα χαίρονται τα παιδιά;

Κάπου ανάμεσα στα χοροπηδητά, τα τραγούδια και τα σχέδια για τη νεράιδια των δοντιών, η χαρά – που όλοι τόσο ψάχνουμε και κυνηγάμε – ήρθε και τρύπωσε μέσα μου.

Εντελώς απροσδόκητα.

Μόνο και μόνο από ένα τόσο δα λευκό δόντι.

Μόνο από ένα παιδί που συναντά την ευχαρίστηση εκεί που κανείς μεγάλος δεν μπορεί να τη βρει.

Σου έχω ξαναγράψει ότι η χαρά έρχεται και σε βρίσκει απροσδόκητα ε;

Άφηνέ της την πόρτα ανοιχτή όπως κάνουν τα παιδιά. Αυτή πάντα θα βρει τρόπο να περάσει, ακόμη κι από μέρη που ποτέ δεν μπορούσες να φανταστείς.

Εσύ απλά άφηνέ της λίγο χώρο.

 

Featured image by pexels on pixabay

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here