Συμπόνοια

Λοιπόν πριν λίγες μέρες, καθώς χαζολογούσα στο you tube έπεσα τυχαία σ’ένα επεισόδιo μιας σειράς το “Ου φονεύσεις” (θα σας σφάξω όλους, δε θα μείνει ένας) το οποίο μου θύμισε πόσο πολύ αγαπώ τον Μπρεχτ.

Ώπα marikaki μας τα μπέρδεψες. Και you Tube και ελληνική σειρά και Μπρεχτ. Τι φάση;

Λοιπόν θα τα ξεμπερδέψω.

Ήταν ένα επεισόδιο της εν λόγω σειράς που πραγματευόταν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες κάποια νεαρή μητέρα οδηγείται σ’ ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Στη δολοφονία του νεογέννητου μωρού της. Ακριβώς δηλαδή το θέμα του ποιήματος του Μπέρτολτ Μπρεχτ (Eugen Berthold Friedrich Brecht) “Για την παιδοκτόνο Μαρία Φαρράρ”. Ο Πλωρίτης το είχε μεταφράσει και ο Νικολαΐδης (και πολλοί άλλοι) το απήγγειλε εξαιρετικά, έχει παιχτεί σε μονόπρακτα και θεατρικά έργα, όμως (και συγχωρήστε με οι πιο παλιοί) η Παπαληγούρα – μια νέα ηθοποιός νομίζω ότι έδωσε κι αυτή μια σπαρακτική αφήγηση της ιστορίας. Ίσως να με άγγιξε περισσότερο επειδή είναι ιστορία μιας γυναίκας δωσμένη μέσα από τη φωνή μιας άλλης γυναίκας. Ίσως …

Βαρύ. Βαρύ και καταθλιπτικό, από αυτά που σε κάνουν να αναρωτιέσαι που πάει το ανθρώπινο είδος και τι πλάσματα στ’ αλήθεια έχουμε γίνει.

Μακάρι αυτά να συνέβαιναν μόνο στην φαντασία. Μόνο τα χρόνια τα παλιά που, θέλουμε να πιστεύουμε, οι άνθρωποι ήταν αγρίμια. Πόσο θέλουμε αλήθεια να το πιστεύουμε αυτό…

Και να! Στις σύγχρονες κοινωνίες τέτοια περιστατικά συγκλονίζουν εμάς τους εξευγενισμένους…

Άκουσε αυτά που έγραψε ο Μπρεχτ και μετά αναλογήσου το φτέξιμο των κοινωνικών δομών, της κοινωνικής ανισότητας, εμάς των ίδιων των ανθρώπων. Αναλογήσου πριν κρίνεις. Και προς Θεού, δεν είμαι απο αυτούς που για όλα τα δινά που συμβαίνουν κατηγορεί την κοινωνία, το κράτος, τους άλλους… Αλλά να.. Πόσα δεν θα προλαβαίναμε αν τα παιδιά που μεγαλώνουν τώρα ανάμεσά μας λάμβαναν την απαραίτητη φροντίδα, την απαραίτητη προσοχή, την αναγκαία και τόσο πολύτιμη κατανόηση και την αγάπη… Τα παιδιά, τα παιδιά πριν γίνουν ενήλικες…Ενήλικες με μαυρισμένες καρδιές, με σαπισμένα αισθήματα, καταδικασμένα σε μια ζωή που ποτέ δεν θα επέλεγαν…

Και τα εγκλήματα σαν αυτά πάντα θα είναι ειδεχθή και δεν θα υπάρχουν λόγια να τα χωρέσει ανθρώπου νους. Αλλά σε μια σύγχρονη κοινωνία, σ’ ένα φαινομενικά εξημερωμένο κόσμο, ποιά η ευθύνη του καθενός από εμάς και ποια η ευθύνη όλων μας;

“Γι αυτό σας παρακαλώ μην δείξετε καταφρόνια,
γιατί κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνοια…”

Featured image by Emma Trevisan on Unsplash

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here