Πρωτάκια: 2 γι’ακόμη μια φορά

Η Ιωάννα στη πρώτη δημοτικού! Απίστευτο μου φαίνεται.

Θυμάμαι πώς είναι ο ήχος του κουδουνιού, πώς είναι η μυρωδιά της γόμας και τα γομάκια που πετάγονται παντού πάνω στα θρανία, τα βιβλία και τις μπλούζες μας, πώς ντύνονται τα βιβλία, … όλα αυτά που για 16 χρόνια είχα αφήσει πίσω μου.

Αν με ρωτήσεις αν νοσταλγώ τα χρόνια στο σχολείο η απάντηση είναι “όχι”. Δεν θα ήθελα καθόλου να ξαναγυρίσω στο σχολείο.

Όχι γιατί δεν πέρασα όμορφα -στην πραγματικότητα ήταν τέλεια- αλλά γιατί η ζωή προχωρά και σου δίνει όμορφα πράγματα ακόμη κι όταν νομίζεις ότι δεν έχει τίποτα να σου δώσει.

Το μόνο που νοσταλγώ καμιά φορά είναι η ανεμελιά που έχεις όταν είσαι παιδί. Σε λούζει σαν τον πρωινό ήλιο και σε σκουπίζει σαν την αφράτη πετσέτα όταν πάνω σου πέσει βροχή. Η ανεμελιά είναι ανεκτίμητη και το παράξενο με αυτή είναι ότι συνειδητοποιείς ότι την είχες, όταν πια την έχεις χάσει.

Οι έννοιες που έχεις όταν είσαι μικρός περιορίζονται στις φιλίες τα γκομενικά, τα περι εμφάνισης και άντε και λίγο στο διάβασμα. ΑΥΤΑ!

Ουτοπικό δε σου φαίνεται τώρα που έχεις περάσει τα πρώτα “άντα”;

Στο θέμα μας όμως. Και το θέμα μας είναι το σχολείο και όχι οποιοδήποτε σχολείο αλλά το δημοτικό σχολείο.

Το σχολείο λοιπόν το “μεγάλο” για τα πρωτάκια και το “μικρό” για τα παιδιά που θα τελειώσουν φέτος είναι το πρώτο πρώτο βήμα προς την ανεξάρτητη σχολική ζωή.

Προς το παρόν είμαστε (όλοι εμείς οι γονείς που τα παιδιά μας πάνε πρώτη δημοτικού) συνοδοιπόροι. Βοηθάμε και συμπαραστεκόμαστε. Προσπαθούμε να μάθουμε τα παιδιά μας να στέκονται στα μικρά τους ποδαράκια. Όπως τότε που έκαναν τα πρώτα τους βήματα ή τότε που πήγαν μόνα τους πρώτη φορά στην τουαλέτα. Ακόμη μια πρώτη φορά για όλους εμάς. Θα ακολουθήσουν ακόμα πάρα πολλές.

Πρωτάκι η Ιωάννα.

Κι εγώ πρωτάκι μαζί της.

Πρωτάκια 2 λοιπόν! 3 μαζί με το μπαμπά!

Για ακόμη μια πρώτη “πρώτη φορά”. Για ακόμη ένα νέο ξεκίνημα (σαν προεκλογικός λόγος ακούγεται αυτό OMG!). Για ακόμη ένα δρόμο που θα διαβούμε μαζί μέχρι που να μη χρειάζεται πια να είμαστε στον ίδιο δρόμο, μέχρι τότε που το μικρό μας -τώρα- Ιωάννακι θα πάρει το δίκο της φανταστικό και ξεχωριστό δρόμο!

Για την ώρα ξύνω μολύβια και φυσάω τα γομάκια παντού πάνω στο γραφείο, ξεχνόντας για λίγο πώς εγώ είμαι πια αυτή που θα τα σκουπίσει.

Καλή αρχή σε όλους!

 

Photo by Thought Catalog on Unsplash

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here