Πεθυμιά

Σήμερα η μητέρα μου βρήκε και φόρεσε στην Ιωάννα ένα πουλόβερ που μου ξύπνησε μια γλυκιά νοσταλγία για τα χρόνια που ήμουν παιδί. Τότε που η νονά μου η Γεωργία μου, που πάντα μου διάλεγε υπέροχα δώρα, είχε πλέξει αυτό το πράσινο πουλόβερ και μου το είχε στείλει για δώρο. Πόσο ωραίο πράγμα είναι να έχεις κάτι χειροποίητο απ’ αυτούς που αγαπάς!

Απίστευτο μου φαίνεται πώς είναι ακόμη σαν καινούριο!

Και τα χρόνια πέρασαν και να τώρα το Ιωαννάκι μου το φοράει και της έρχεται κουτί! Και πώς μπορώ να μη συγκινηθώ και να μην τρέξει το μυαλό μου σε όλα εκείνα τα υπέροχα χρόνια;

Κάτι τέτοιες μέρες που οι ετοιμασίες του Πάσχα είναι στο απόγειό τους δε μπορώ να μη θυμηθώ όλους αυτούς που έφυγαν. Σ’ όλες μου τις αναμνήσεις συνωστίζονται άνθρωποι που δε ζουν πια. Και αλήθεια κάτι μέρες σαν αυτές η απουσία τους δεν γίνεται πιο έντονη από άλλες μέρες;

Θυμάμαι τον πατέρα μου με τ’ αδέρφια του να συναντιόνται στο πατρικό τους στην Άρτα. Θυμάμαι γέλια και συζητήσεις. Θυμάμαι τον Νονό μου να προλαβαίνει να μου δώσει τη λαμπάδα μου και τα δώρα μου έγκαιρα για να κάνω τη χαρά. Θυμάμαι στην Παναγία την Παρηγορήτρια να γιορτάζεται με όλη την μεγαλοπρέπεια η Ανάσταση και την ζεστή αγκαλιά του μπαμπά μου στην αυλή της, όταν καιγόταν ο Ιούδας με συνοδεία κροτίδων που τόσο πολύ φοβόμουν. Θυμάμαι τα γλέντια και τα μεγάλα φαγοπότια στο σπίτι της θείας της Νίτσας. Θυμάμαι άλλες χρονιές το βλέμμα του παππού μου και της γιαγιά μου στην Κρήτη όταν μας καμάρωναν με τα καινούρια μας ρούχα. Θυμάμαι τις ιστορίες του παππού μου του Μπογιού και τα πιτάκια της γιαγιάς της Ευτυχίας. Θυμάμαι που μόλις φτάναμε στο χωριό από την Αθήνα περνούσαν όλοι οι θείοι και οι θείες από το σπίτι να μας καλωσορίσουν. Θυμάμαι τ’ αδέρφια του παππού και της γιαγιάς μου να μας υποδέχονται με χαρά. Τον θείο τον παπά που μας σταύρωνε, τον θείο τον Καούνη και τη θεία το Ρηνιώ που παντα μας είχαν έννοια, τον θείο τον Κωστή που έμοιαζε τόσο με τον παππού μου, την θεία τη Φθαλεία στην Εθιά… κι ένα σωρό άλλους που γέμιζαν το σπίτι μας τέτοιες μέρες.

Μια μικρή παράγραφος χωράει ένα σωρό αναμνήσεις; Μυρωδιές; Εικόνες; Ανθρώπους;

Είμαι σίγουρη πώς κι εσύ κάτι μέρες σαν αυτές σκέφτεσαι τους ανθρώπους που δεν είναι πια εδώ. Κι αν είσαι τυχερός και όλοι όσοι αγαπάς βρίσκονται κοντά σου, μη λησμονήσεις να τους κάνεις μια σφιχτή αγκαλιά.

Αχ πόσο υπέροχη θα ήταν τώρα μια αγκαλιά….


LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here