Παππούς σημαίνει καλοκαίρι

Αυτό που θυμάμαι πιο πολύ από τα καλοκαίρια μου , είναι η φιγούρα του παππού να ατενίζει τον ορίζοντα, καθώς περίμενε η ματιά του να συναντήσει τη δική μας την ώρα που το ταξί -αξημέρωτα ακόμα-  μας έφερνε  από το λιμάνι στο χωριό.

Μας περίμενε όρθιος με το ένα χέρι ακουμπησμένο στη μπουρνελιά και το άλλο να σκιάζει το πρόσωπο του για να βλέπει καλύτερα.

Τα καλοκαίρια μας ολα ήταν αυτός .

Αυτός που μας  γέμιζε με χαμόγελα και μας πήγαινε εξερευνήσεις στα χωράφια και μερόνυχτα στον τρύγο και γέμιζε τις βραδιές μας με ιστορίες απο τον πόλεμο και τα πρωινά μας με σακούλες γεμάτες λιχουδιές  που κρέμονταν σ’ ένα καρφί στον τοίχο της κουζίνας.

Αυτός που κάθε Τρίτη μας πήγαινε στο “παζάρι” του διπλανού χωριού και μας αγόραζε  δώρα και καλούδια.

Αυτός που μας έμαθε να πιάνουμε τζιτζίκια και να φτιάχνουμε άρωμα από τα φύλλα της λεμονιάς μέσα στο μπουκάλι της γκαζόζας.

Αυτός που μας έκανε πισίνα τη σκάφη και την στέρνα που πατούσε τα κρασοστάφυλα.

Αυτός που μας έφτιαχνε τα πιο τέλεια μακαρόνια με ανθότυρο και τις πιο νόστιμες τηγανιτές πατάτες στο πετρογκάζ.

Αυτός που έτριβε στα χέρια του το βασιλικό και μοσχομύριζε ολόκληρος.

Αυτός που μας έμαθε να του φτιάχνουμε καφέ (γλυκό με γάλα) και που μας έστελνε στην πηγή να του βάλουμε νερό “που τα χέρια μας το κάνουν γλυκό και δροσερό” και που το έλεγε τοσό αληθινά ώστε να γίνεται σχεδόν πιστευτό (μπορεί και να ήταν).

Αυτός που μας άφηνε να ζωγραφίζουμε  πάνω στα Καρέλια κασετίνα και μας κοιτούσε με περηφάνια όταν γράφαμε τα πρώτα μας γράμματα.

Αυτός που τα χείλη του δε μας κακομίλησαν. Τα χέρια του δε μας μάλωσαν. Τα μάτια του δε μας αγριοκοίταξαν.

Ο παππούς ήταν όλες οι παιδικές μας διακοπές. Ήταν το δροσερό καρπούζι στα χείλη και ο ήλιος που μας ζέσταινε το πρόσωπο.

Η απεριόριστη αγάπη και η στοργή όλου του κόσμου.

Αυτος ήταν ο παππούς μου. Ο Μανώλης. Ο μπογιός*.

 

*παρατσούκλι -αυτός που ήταν πολύ ψηλός- είχε μπόι

 

Featured image by debowscyfoto (pixabay)

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here