Μια παιδιάστικη χαζοεξομολόγηση

Εχτές έβλεπα μια Χριστουγεννιάτικη ταινία (εποχιακή χαζοταινία όπως μου αρέσει να λέω όλες αυτού του είδους τις ταινίες).

Για ακόμη μια φορά διαπίστωσα πόσο πολύ μου αρέσει να το ζω όλο αυτό το “παρτάκι” των Χριστουγέννων.

Κατα βάθος θα ήθελα πολύ να υπάρχει το πολικό εξπρές και η χώρα που ζουν τα ξωτικά. Να ερχόταν ο Άγιος Βασίλης το βράδυ της παραμονής και να έτρωγε αυτός όλα τα καλούδια που του έχω αφήσει στο τραπεζάκι και όχι ο Γιώργος μαζί με τον πρωινό καφέ.

Θα ήθελα όλα τα παιδιά να βρίσκουν δώρα κάτω από τα δέντρα τους. Όλοι να είναι χαρούμενοι και αγαπημένοι. Ο Χριστός με τη γέννηση του να έσβηνε όλα τα κακά του κόσμου τούτου.

Ο Ρούντολφ να υπήρχε και να είχε κόκκινη φωτινή μύτη.

Να γινόταν μικρά Χριστουγεννιάτικα θάυματα και το βράδυ των Χριστουγέννων να φαινόταν στον ουρανό το αστέρι το πιο  λαμπρό και το πιο μεγάλο.

Να χιόνιζε και όλοι να αντάλλασαν μικροδωράκια αγάπης.

Καθόλου δε με πειράζει που όλο αυτό έχει γίνει τόσο εμπορικό.

Το απολαμβάνω πώς να στο πω;!

Αν δε φοβόμουν να μη φανώ εντελώς γελοία θα κυκλοφορούσα και με Χριστουγεννιάτικα πουλόβερ όλη την εβδομάδα ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά.

Αυτό βέβαια δε με εμποδίζει καθόλου από το να φοράω τέλειες κοκκινοπράσινες κάλτσες και πυτζάμες με χιονανθρώπους έλατα και τον Gingerbread στο σπίτι!

Μπορεί όλα αυτά να σου φαίνονται χαζοηλίθια και παιδιάστικα αλλά το παιδί που υπάρχει μέσα μας κάπου κάπου είναι καλό να το αφηνούμε ελεύθερο να βολτάρει – ειδικά στους δρόμους της πόλης ακούγοντας Χριστουγεννιάτικα τραγούδια από τα μεγάφωνα του δήμου.

Ζηλεύω τόσο πολύ την Ιωάννα που το ζει και το πιστέυει όλο αυτό. Που κανένας δεν της έχει χαλάσει (ακόμη) όλο αυτό τον υπέροχα παραμυθένιο κόσμο!

Και τι δε θα έδινα για να γυρίσω πίσω στα χρόνια που ο Άγιος Βασίλης έρχοταν στο σπίτι μας και μας άφηνε τα δώρα κάτω από το δέντρο χωρίς να τον δει  κανείς.

Τον φανταζόμουν να αφήνει το έλκυθρο στην ταράτσα της πολυκατοικίας και να μπαίνει από τη μπαλκονόπορτα. Μετά ερχόταν πάνω από τα κεφάλια μας και μας μοίραζε ένα χάδι. Έπειτα έφευγε βιαστικός για τα άλλα σπίτια.

Ήταν την ίδια εποχή που τα ξωτικά μπαινόβγαιναν από τις κλειδαρότρυπες του σπιτιού και οι καλικάντζαροι έκοβαν το δέντρο της γής αλλά ποτέ δεν κατάφερναν να το ρίξουν. Πόσο ωράια συναισθήματα!

Νομίζω ότι τα Χριστούγεννα τα αγαπώ τόσο γιατί η μαμά και ο μπαμπάς μου πάντα τα έκαναν μαγικά στα μάτια μας.

Ακριβώς την ίδια ματιά κρατώ και τώρα.

Την παιδική ματιά και τα παιδικά αισθήματα.

Σαν αυτά τα πολύχρωμα λαμπάκια να φωτίζουν το δρόμο που οδηγεί πίσω στα παιδικά μου χρόνια.

Είμαι έτοιμη λοιπόν κυρήξω επίσημα στο σπίτι μας την έναρξη της πιο τέλειας- μαγικής- γλυκειάς- αγαπησιάρικης και φανταστικής περιόδου ΟΛΟΥ του χρόνου!

Χριστούγεννα σας αγαπώ!!!

Το marikaki – ετών 5 (ξανά).

 

Photo by pixabay & featured image  by Denise Johnson on Unsplash 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here