Μαζί

Τα φορεία ξεμακραίνουν και οι πόρτες κλείνουν γρήγορα και μένεις μόνος.

Δίπλα σου είναι άνθρωποι που αγαπάς πολύ. Αδέρφια, φίλοι που άφησαν τις υποχρεώσεις τους για να είναι εκεί, φίλοι που ήρθαν από μακριά, συγγενείς και άνθρωποι δικοί σου.

Είναι εκεί μαζί σου όλοι. Με την φυσική παρουσία αλλά και με την σκέψη. Και ‘συ αυτό το ξέρεις. Το ξέρεις και το βλέπεις.

Πόσο άδικο γι’ αυτούς.

Πάλι μοναξιά νιώθεις.

Όταν το χέρι που κρατάς χρόνια τώρα δεν κρατάει το δικό σου, όλη η δύναμη που πίστευες πώς έχεις ξαφνικά χάνεται. Και τη δύναμη που σου δίνει ένα μικρό χεράκι κι αυτή δεν μπορείς να τη βρεις, γιατί είναι άδικο να ζητάς από ένα τόσο δα χεράκι να σηκώσει το δικό σου βάρος. Και δεν το κάνεις. Και ξαφνικά ανάμεσα σε πολλούς νιώθεις εντελώς μόνος. Τόσο μόνος που είναι σχεδόν το φοβερότερο συναίσθημα που έχεις νιώσει.

Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή καταλαβαίνεις πόση δύναμη έχει το “μαζί”.

Και πώς τα “δύο”  έχουν γίνει ένα.

Και πόσο ανυπόφορα είναι όλα όταν τα χέρια δεν κρατιούνται σφιχτά.

Και πόση αγάπη χωράει σ’ένα σώμα.

Και πόση ευτυχία κρύβεται σ’ενα σπίτι.

Και πώς ο φόβος παραλύει το μυαλό.

Και πώς όλα είναι τρομακτικά ασήμαντα μπροστά στο δώρο της ζωής.

Και πόσα άλλα ήθελα να γράψω αλλά δεν θα το κάνω.

Άραγε πόση μοναξιά έχουν βιώσει οι άνθρωποι έξω από τα χειρουργεία; Πόση αγωνία στις αίθουσες αναμονής των νοσοκομείων; Πόση απόγνωση;

Να τους αγαπάτε λίγο πιο πολύ.

Αυτό είναι ένα άρθρο γι’ αυτούς.

Για εσάς.

Για εμένα.

 

 

Featured image by Nevin Ruttanaboonta on Unsplash

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here