Έξι χειμώνες

Έχουν περάσει κιόλας έξι χειμώνες και μπαίνουμε στον έβδομο…

Είναι πραγματικά ασύλληπτο πώς από τη μια ο χρόνος εκμηδενίζεται και από την άλλη δε θυμάμαι σχεδόν, πώς ήταν πρίν γεννηθείς εσύ.

Λες και ήμασταν μαζί από πάντα.

Ίσως φταίει που μέσα από σένα βρίσκω κι εγώ την ευκαιρία να ξαναγίνω παιδί.

Ίσως πάλι, το χαμόγελο και η ζεστασία με τα οποία τους περιβάλλεις όλους, σβήνει όλα τα δύσκολα.

Τελικά όλη σου η ύπαρξη χαρακτηρίζεται από τη χαρά που σκορπίζεις γύρω σου και αυτό είναι κάτι που όποιος σε έχει γνωρίσει το καταλαβαίνει αμέσως.

Δεν ξέρω τι να σου ευχηθώ για τα γενέθλια σου.

Θέλω να έχεις υγεία.

Αυτό.

Για εμένα και τον μπαμπά σου όλα τ’ άλλα τα έχεις.

Φορές – φορές καθόμαστε και σε χαζεύουμε. Παρακολουθούμε τον τρόπο που παίζεις, που γελάς, που χορεύεις στη μέση του σαλονιού, που σιγοτραγουδάς στα παιχνίδια σου…

Πόση αγάπη χωράει ένα τόσο μικρό κορμάκι; Πόση συμπυκνωμένη ευτυχία;

Σ’ευχαριστούμε που τα μοιράζεσαι μ’ εμάς.

Νιώθουμε απόλυτα ευτυχισμένοι που είμαστε οι γονείς σου κι αυτό νομίζω τα λέει όλα.

Χρόνια σου πολλά μικρό μας Ιωαννάκι.

Να γίνεις μεγάλη με άσπρα μαλλιά.

Να χαμογελάς το ίδιο, να αγαπάς δυνατά και να προσέχεις τον εαυτό σου.

Είσαι η χαρά της ζωής!

 

 

Featured image by pixabay

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here